انجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220Women in the Shadow and Women on the Scene: Factors of Achaemenid Women Exercising Political Powerزنان پشت پرده و زنان پیشِ رو؛ عوامل اِعمال قدرتِ سیاسی توسط زنان هخامنشی12688040FAفاطمهکاملیدانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهرانJournal Article20210817The following article touches upon the question of what factors did the Achaemenid women exert power? To answer this question, first, we considered women's influencing methods in the Achaemenid political process by providing some instances from Classical sources. After analyzing and comparing these reports with archaeological discoveries and administrative material, particularly with Persepolis tablets and Babylonian clays, the aforementioned factors are discussed. Their importance is touched upon regarding women's most significant political roles in the Achaemenid court, in other words, political agency. In the end, it is demonstrated that women's most important ways to exercise political power in the Achaemenid court were conducted by financial independence, organizing a structure of loyal spies and eunuchs, alliance with powerful Persian Houses, military commanders, and royal officials through family ties, royal marriages and pursuing common purposes between Harem and military and civilian foundations.پژوهش حاضر به این پرسش بنیادین میپردازد که زنان هخامنشی با تکیه بر چه عواملی اعمال قدرت میکردند؟ برای نیل به پاسخ، ابتدا طریقههای تأثیرگذاری زنان بر روند سیاسی دربار هخامنشی با ذکر مصداقهایی از روایات منقول در تواریخ کلاسیک بررسی گردید. سپس با نقد و تطبیق این گزارشها با یافتههای باستانشناختی و متون اداری، خصوصاً الواح تختجمشید و الواح بابلی، عوامل مذکور به بحث گذاشته شده و به اهمیت آن در فرآیند مهمترین کارکرد سیاسی زنان در دربار هخامنشی، یعنی واسطهگری سیاسی، پرداخته شد. در انتها مشخص گردید که مهمترین راههای نفوذ و اعمال قدرت زنان در سیاستهای دربار هخامنشی، استقلال مالی، سازماندهی شبکهای از جاسوسان و خواجگان وفادار، اتحاد با خاندانهای قدرتمند پارسی، فرماندهان سپاه و مقامات درباری از طریق پیوندهای سببی و نسبی و پیگیری اهداف مشترک میان حرمسرا و نهادهای نظامی و غیرنظامی بوده است.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88040_feabb1a74ad0dc5c0f4f7a94e15b28d3.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220The Image of Sasanian Iranshahr in 4th century CE., in the Roman sources: The twofold Christian-Pagan depiction of the Eastسیمای ایرانشهر ساسانی در سدۀ چهارم میلادی در منابع رومی: تصویرسازیِ دوگانۀ مسیحی-پاگانی از شرق276088041FAبهرامروشن ضمیرمؤسسه پژوهشهای عالی سوربن، پاریسJournal Article20210614The 4th century CE, which began with the Constantinian shift and the religious revolution, is undoubtedly one of the most important centuries in the course of history, the origin of magnificent and profound changes in the Roman Empire and, consequently, in the Mediterranean world and its eastern neighbor, Iranian Empire. The Sassanids were not excluded from these changes by no means. Thus, the period the scholars have identified the Late Antiquity begins. The Greek Paedia - then called Paganism - more rapidly gave way to the Eastern culture and the oriental thoughts. Julian's last champion of the classical pagan world failed to save the old order. Iranshahr and its inhabitants played a role in these crucial events and had a serious impact. In such a way, the 3rd century CE (emergence of the Sasanians) should be considered a period of transition in the history of Iran. These two critical changes in the observer viewpoint (Rome) and the developments within the subject (Iranshahr) show the importance of studying the issue of the image of Iranshahr in the Roman sources of this period. Based on this research, in this period, the attitude and perception of the Romans about Iranshahr were divided into two classical-pagan and ecclesiastical-Christian factions, and one observes conflicts between these two currents of historiography.سدۀ چهارم مسیحی، که با چرخش کنستانتینی و انقلابِ مذهبی آغاز شد، بیگمان یکی از مهمترین سدههای تاریخ است که منشاء تحولاتی بزرگ و ژرف در امپراتوری روم و به تبعِ آن، جهانِ مدیترانهای شد و همسایۀ خاوریِ روم یعنی ایرانِ ساسانی نیز به هیچ روی از این دگرگونیها برکنار نماند. به این ترتیب دورهای که در نیمسدۀ اخیر پژوهشگران آن را با برچسبِ جذاب و سازندۀ پسین باستان (Late Antiquity) شناسایی کردهاند، آغاز گشت. پئیدیای یونانی -که سپس پاگانیسم خوانده شد- با سرعت بیشتری جای خود را به فرهنگ و اندیشۀ شرقی (خاورنزدیکی داد) و تلاشِ نافرجامِ ژولیانِ مرتد برای نجاتِ جهانِ هیجانانگیزِ کلاسیک با شکست روبرو گشت. نه تنها ایرانشهر و ایرانشهریان در همۀ این رخدادهای مهم نقشآفرینی کردند، بلکه تأثیراتی جدی پذیرفتند. به گونهای که سدۀ سوم میلادی را باید دورۀ گذار در تاریخ ایران دانست. این دو مهم یعنی دگرگونی در جهانزیستِ مشاهدهگر (روم) و تحولات در درونِ سوژه (ایرانشهر) اهمیتِ بررسیِ موضوع سیمای ایرانشهر در منابعِ رومیِ این دوره را نمایان میکند. بر پایۀ این پژوهش در این دوره نگرشِ و دریافتِ رومیان از ایرانشهر به دو جناح کلاسیک-پاگانی کهن و کلیسایی-مسیحیِ نوین بخشبندی شد و پژوهشگر شکاف و تعارض فراوانی میانِ این دو جریانِ تاریخنگاری مشاهده میکند.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88041_09dca3b4acc0244057b282f74e355610.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220The Position of New History of Zosimus in the History of the Sassanian Empireجایگاه تاریخ جدیدِ زوسیموس در تاریخ شاهنشاهی ساسانی618588042FAمحمدحیدرزادهکارشناس ارشد تاریخ ایران باستان از دانشگاه تهرانJournal Article20210601Among the written sources related to the history of the Sasanians, they have survived in various languages, including Greek, Latin, Syriac, Arabic, Middle Persian, and Chinese, remaining works by Byzantine historians are essential. Despite the hostilities between the Sassanian Empire and the Roman Empire, these resources contain much information about the Sassanid history and culture. One of these sources is the New History by Zosimus. Despite the critical and valuable information in this work, Zosimos has become less of an interest in the research of this field, and the place of its absence is tangible in Persian research. Zosimus, a historian of the fifth and sixth centuries, wrote the New History to find out the reasons for the collapse of Rome and narrated the history of the Roman Empire from the 27th BC to the end of the year 410 AD. Zosimus presented essential and valuable reports in his book on political and military relations between the Sassanians and Roman and the internal organization of the Sassanid empire. This study discusses the significance and position of the New History in Sassanian studies.از میان منابع مکتوب مرتبط با تاریخ ساسانیان، که به زبانهای گوناگون از جمله یونانی، لاتین، سریانی، عربی، فارسی میانه و چینی برجای ماندهاند، آثار بهجا مانده از تاریخنویسانِ بیزانسی حائز اهمیت است و علیرغم دشمنیهای میان شاهنشاهی ساسانی و امپراتوری بیزانس، اطلاعات بسیار مهمی در رابطه با تاریخ و فرهنگ ساسانیان در این منابع وجود دارد. یکی از این منابع، کتاب <em>تاریخ جدید </em>نوشتهٔ زوسیموس است که علیرغم وجود آگاهیهای مهم و ارزنده در این اثر، کمتر مورد توجه پژوهشگران این حوزه قرار گرفته و در پژوهشهای اخیر در زبان فارسی نیز جای آن خالی است. زوسیموس، که از تاریخنویسان سدهٔ پنجم و ششم میلادی است، کتاب <em>تاریخ جدید</em> را بهمنظور یافتن دلایل سقوط روم تألیف کرده و تاریخ امپراتوری روم از سال ۲۷ پیش از میلاد تا پایان سال ۴۱۰ میلادی را روایت کردهاست. زوسیموس در کتاب خود دربارهٔ روابط سیاسی و نظامی میان ساسانیان و رومیان و تشکیلات درونی شاهنشاهی ساسانی، گزارشهای مهم و سودمندی را ارائه کردهاست. در پژوهش حاضر به بررسی اهمیت و جایگاه <em>تاریخ جدید </em>زوسیموس در مطالعات حوزهٔ ساسانی پرداخته شدهاست.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88042_273b61ee26ae1a92afbaf3190e2da73a.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220The role of religion and tradition in foreign relations of Iran during the period of Khosrow Anoshirvan and its effect on the view of foreignersنقش دین و سنت در روابط خارجی ایران در دورۀ خسرو انوشیروان و تأثیر آن بر نگاه بیگانگان8710188043FAامینبابادیدانشجوی دکتری تاریخ ایران باستان دانشگاه تهرانJournal Article20210522Khosrow Anoushirvan is a famous Sassanid political figure who was part of his reputation for successful political relations with governments and governments bordering Iran. Khosrow, who faced serious problems at the beginning of his reign, managed to, most of the time, have the upper hand in military confrontations with foreigners, and with the defeat of Byzantium, the conquest of Yemen, and the overthrow of the Heptalian government, he greatly expanded the Sassanid territory. However, in cultural relations, Khosrow took a different approach and engaged in scientific and cultural borrowing and exchange with foreign governments, which resulted in the scientific progress of the Sassanid government and Khosrow's reputation as an Interested in science ruler among foreigners. In the present study, using Byzantine, Syriac, and early Islamic sources, Iran's political and cultural relations with foreign governments during Anoushirvan will be examined. Byzantine, Syriac, and early Islamic sources paint a relatively positive cultural and moral picture of Khosrow, reflecting Khosrow's successful foreign relations in the international political and cultural arenas. Examination of sources shows that in his political, cultural, and scientific ties with neighboring governments and governments, Khosrow always considered the ideology based on the Zoroastrian religion and the tradition of his predecessors and organized his actions accordingly. Therefore, the main issue of this research is to prove the claim that Khosrow used Zoroastrian ideology and the tradition of his predecessors in his relations with foreigners, which ultimately led to his reputation among foreigners.خسرو انوشیروان چهرۀ سیاسی مشهور ساسانی است که بخشی از شهرتش بهخاطر روابط موفقیتآمیز سیاسی با دولتها و حکومتهای هممرز با ایران بود. خسرو، که در بدو سلطنت با مشکلات جدی روبهرو بود، موفق شد در رویارویی نظامی با بیگانگان در بیشتر اوقات دست بالا را داشته باشد و با شکست بیزانس، فتح یمن و براندازی حکومت هپتالی قلمرو ساسانی را به میزان زیادی گسترش دهد. اما در روابط فرهنگی خسرو رویکرد متفاوتی اتخاذ کرد و به وامگیری و مراودۀ علمی و فرهنگی با دولتهای بیگانه پرداخت که نتیجۀ آن پیشرفت علمی دولت ساسانی و شهرت خسرو به عنوان فرمانروایی دانشدوست نزد بیگانگان بود. در پژوهش حاضر با استفاده از منابع بیزانسی، سریانی و صدر اسلام روابط سیاسی و فرهنگی ایران با حکومتهای بیگانه در زمان انوشیروان بررسی خواهد شد. منابع بیزانسی، سریانی و صدر اسلام چهرۀ نسبتاً مثبت فرهنگی و اخلاقی از خسرو ترسیم میکنند که بازتاب روابط موفق خارجی خسرو در عرصههای سیاسی و فرهنگی بینالمللی است. بررسی منابع نشان میدهد که خسرو در روابط سیاسی، فرهنگی و علمی خود با دولتها و حکومتهای همجوار همواره ایدئولوژی متکی بر دین زرتشتی و سنت پیشینیان را مد نظر داشت و اعمالش را بر این اساس سامان میداد. بنابراین مسئلۀ اصلی این پژوهش اثبات این مدعاست که خسرو در روابط با بیگانگان از ایدئولوژی زرتشتی و سنت پیشینیان بهره میبرد که در نهایت باعث نیکنامی او نزد بیگانگان شد.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88043_b08e734da5530d49252eb39eab2f2ba2.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220The Position of Historiography of Rahat-us- Sudur wa Ayat - us - Surur Amid Other Seljuk Historical Textsجایگاه تاریخنگاری راحةالصدور و آیةالسرور راوندی در میان متون تاریخی عصر سلجوقی10312488044FAعبدالرضاکلمرزیدانش آموخته تاریخ دانشگاه تهران، دبیر آموزش و پرورش استان تهرانJournal Article20210730The researchers' attitude toward <em>Rahat-us- Sudur</em> <em>wa</em> <em>Ayat - us - Surur</em> by Rawandi has been generally critical and disapproving. They have not paid enough attention to various original features of this book on the assumption of Rawandi's plagiarism of Saljuqname of Zahir - ud - din - Nishapuri. Although most of it is on Saljuqname, it is not a mere copy of that book. Rawandi had a different educational and geographical background, and this criterion has made this work different from other Persian historical works. He has observed various aspects of Iranian life, including the educational system in theology, thoughts, literature, and historical geography. This feature is worthy of respect because most Persian historians have ignored even some of the most precious events besides political history. We have to consider that <em>Rahat-us- Sudur</em> is not only highly rich in historical information but also rich enough from a Literary point of view. Therefore, having a close look at the text based on this new assumption can hint other researchers to revise their ideas about this book. By then, this work will revive again.رویکرد پژوهشگران نسبت به کتاب <em>راحةالصدور و آیةالسرور</em> نجمالدین سلیمان راوندی عموماً انتقادی بوده است و با این استدلال که مطالب آن انتحال مطالب <em>سلجوقنامۀ</em> خواجه ظهیرالدین نیشابوری است، چندان که باید به جنبههای مثبت آن توجه نکردهاند؛ در حالی که <em>راحةالصدور</em> به هیچ وجه انتحالِ صرف نیست و در پارهای از جنبهها حتی از کتاب سلجوقنامۀ نیشابوری غنیتر است. راوندی به دلایل عقبۀ آموزشی قوی در فقه و لغت فارسی و عربی از تجربهای کاملاً متفاوت نسبت به دیگر مورخان زبان فارسی برخوردار بود. همین تجربه متفاوت باعث شده که در بسیاری موارد موضوعاتی همون جغرافیای تاریخی، اوضاع علمی و فقهی، تاریخ ادبیات و ... که معمولاً از نگاه دیگر مورخان پوشیده مانده است در تاریخنگاری وی بازتاب بیشتری یابد. نگارنده با مطالعۀ انتقادی و تحلیل <em>راحةالصدور</em> به برخی از جنبههای آن با تفصیل بیشتری پرداخته است که میتواند نگاه پژوهشگران حوزههای مختلف علوم انسانی را به این اثر دوباره زنده کند.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88044_0bae4121aa044cb106d989a074682a66.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220Khazars and Arab's relationships in the Umayyad and Abbasid Eraروابط خزران و اعراب در دوران امویان و عباسیان12513888045FAمحمتچُگ (نویسنده)گروه تاریخ اسلام دانشکده الهیات دانشگاه فرات ترکیهمهسامحمد (مترجم)مترجم زبان ترکی استانبولیسیمانصراللهی (مترجم)مترجم زبان ترکی استانبولیJournal Article20210326The relationships between Khazars and Arabs began during the second caliph’s period. It also continued in the Umayyad era, often with intense wars. But in the Abbasid era, the intensity of their wars decreased, and commercial and cultural relations flourished. The robust structure of Khazar’s state and its alliance with the Byzantine Empire prevented the Arab’s progress in the Caucasus.روابط میان خزران و اعراب که در دوران خلیفۀ دوم شروع شده بود در دوران خلفای اموی نیز، اغلب با جنگهای شدید، ادامه یافت. اما در دوران عباسیان از شدت نبردهای آنان کاسته شد و مناسبات تجاری و فرهنگی نیز رونق یافت. ساختار قدرتمند دولت خزر و اتحاد آن با بیزانس مانع پیشروی اعراب در قفقاز شد.https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88045_b0e9d32721db51f5b18ec3e2930ca547.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220Mirza Malkam Khan’s Case: The Feature of Mirza Malkam Khan in Armenian and Russian Publicationsپرونده میرزا ملکمخان: چهره میرزا ملکمخان در نشریات ارمنی و روسی؛ دربارۀ مسئلۀ نمایشنامههای میرزا ملکمخان13916488046FAآرامبوداغیان (نویسنده)تورجخسروی (مترجم)دانش آموختۀ دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهرانعارفهکنیفرد (مترجم)دانش آموختۀ کارشناسی ارشد آموزش زبان روسیJournal Article20210326https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88046_74795ed1eea8eff2d2ead49ad13475b3.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220Mirza Malkam Khan’s Case: Again about Malkam Khan's Writingپرونده میرزاملکمخان: دگربار درباره نویسندگی ملکمخان16517088047FAآرامبوداغیان (نویسنده)تورجخسروی (مترجم)دانش آموختۀ دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهرانعارفهکنیفرد (مترجم)دانش آموختۀ کارشناسی ارشد آموزش زبان روسیJournal Article20210326https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88047_bf9a2d34f2d553e01834cccc0ee29e01.pdfانجمن علمی دانشجویان تاریخ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهرانپژوهش در تاریخ2322-122411220220220Mirza Malkam Khan’s Case: The Armenian Mirza Malkam Khan; Iran's ambassador on Londonپرونده میرزاملکمخان: میرزا ملکمخانِ ارمنی؛ سفیرِ ایران در لندن17117588048FAمحمدبیگشاختاختینسکی (نویسنده)تورجخسروی (مترجم)دانش آموختۀ دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهرانJournal Article20210326https://pdtsj.ut.ac.ir/article_88048_4f0f442d15e5e1f9bbf65c098fde6753.pdf